دلنوشته.. حالم خوبه.. تقریبا 1سال میشه گوشیم خاموشه و ب خواب ابدی رفته..حتی وقتی ی گوشی دیگه جاشو گرفت حالم خوب نشد هیچ بدتر شد..نمیدونم حس میکنم دیگه کنترلی رو دنیای افکارم ندارم.. شب خدا وقتی چراغ آسمونو خاموش میکنه تا بعد ی روز روشن ک ب بیداری روشنی گذشته بی دغدغه ب آرامش برسیم..مهتاب روب سینه سیاه شب سنجاق میزنه .. ک تاریکی شب با نور نقره ای رنگ مهتاب دلنوازتر بشه..من مدتهاس ک روز و شبم یکیه.. ن نور نقره ای مهتاب آرومم میکنه ن تاریکی شب پلکامو سنگین..مدتهاس سیاهی شب دنیامو تاریک کرده...ش
برچسب:
نویسنده: پرنیا حیدریان